Numri i gabuar

Banesa ishte e lirë, dhe pronari kishte vetëm një kusht: telefoni i vjetër në korridor nuk hiqej. Ra natën e parë, në nëntë fiks. Një zë burri, i qetë e i sjellshëm, pyeti: "Ana?" Mira i tha se kishte gabuar numrin dhe e mbylli. Të nesërmen në nëntë ra sërish, e pasnesërmen, e çdo natë të asaj jave, gjithmonë i njëjti zë, gjithmonë i njëjti emër. Nuk nxehej kurrë dhe s'pyeste kurrë për gjë tjetër; e kërkonte Anën me durimin e dikujt që ka gjithë kohën e botës. Natën e shtatë, e lodhur e pak kureshtare, Mira nuk i tha se kishte gabuar numrin. "Po, unë jam," tha ajo. Nga ana tjetër e linjës erdhi një frymë e gjatë, si e dikujt që më në fund lëshon një barrë. "Atëherë i more letrat e mia," tha ai. Linja u ndërpre para se ajo të arrinte të pyeste për cilat letra e kishte fjalën. I gjeti në mëngjes, në kutinë e postës poshtë në hyrje, ku një etiketë e zverdhur mbante ende emrin Ana. Ishin dymbëdhjetë zarfe me të njëjtin shkrim të rregullt, një për çdo javë, i pari i nisur para tre muajsh. Mira i lexoi të gjitha atë mbrëmje, me radhë, ulur në dysheme pranë telefonit. Të parat ishin të buta, thuajse të bukura, letrat e një burri që s'kishte mundur të thoshte lamtumirë. Ai i shkruante Anës për mëngjeset e tyre, për kafenë që ajo e pinte pa sheqer, për mënyrën si qeshte kur mendonte se askush s'po e shihte. Diku nga e katërta, toni nisi të ndryshonte. "Ike pa thënë asnjë fjalë," shkruante ai, dhe pak më poshtë: "E di ku punon tani." Në të shtatën kishte numëruar dritaret e katit të saj. Në të nëntën shkruante se ajo e kishte ndërruar numrin e celularit, por se ai e kishte ende numrin e shtëpisë, dhe se do të vazhdonte të telefononte gjersa ajo të përgjigjej. Mira e uli letrën e vështroi telefonin e zi në mur. E dymbëdhjeta kishte vetëm tri rreshta. "Mund ta ndërrosh numrin, Ana, por jo derën. Kthehem të premten. Kësaj radhe do ta hapësh." Atëherë Mira kuptoi dy gjëra njëherësh. Ana nuk ishte shpërngulur; Ana kishte ikur prej tij. Dhe ajo vetë, me tri fjalë të thëna nga mërzia, sapo i kishte treguar se Ana ishte ende aty. Pronari i tha në telefon se Ana ishte larguar brenda një nate, kishte paguar tre muaj qira për ta prishur kontratën dhe nuk kishte lënë asnjë adresë. Në komisariat, një polic i sjellshëm i lexoi letrat, ia ktheu dhe i tha se, gjersa ai të mos bënte ndonjë gjë, ata s'kishin ç'të ndërmerrnin. Mund ta kalonte të premten te një shoqe, mendoi Mira, por atëherë ai do të kthehej sërish, e sërish, e do ta kërkonte Anën gjetiu. Ndaj mbeti. Të enjten në nëntë telefoni ra, dhe ajo nuk u përgjigj. Të premten në nëntë nuk ra. Në vend të kësaj, dikush trokiti në derë. Mira kontrolloi zinxhirin dhe nuk e hapi derën. "Ana," tha zëri nga ana tjetër, i qetë e i sjellshëm si gjithmonë. "Ana nuk jeton këtu," tha Mira. Pati një heshtje aq të gjatë sa ajo dëgjoi zemrën e vet. "Ta njoh zërin," tha ai. "Po, ma njeh," tha Mira. "Unë jam ajo që të përgjigjej. Ana s'e dëgjoi kurrë asnjë nga telefonatat e tua. Ka shkuar atje ku letrat e tua s'e arrijnë dot, dhe ka kërkuar që askush të mos e kërkojë." Nuk ishte e vërtetë; Mira nuk e dinte ku kishte shkuar Ana, as çfarë kishte kërkuar. Por ishte gënjeshtra më e mirë që kishte thënë ndonjëherë, dhe e tha për një grua që s'e kishte parë kurrë. Pas derës nuk u dëgjua asgjë. Pastaj hapat zbritën shkallët, ngadalë, një nga një, derisa nuk u dëgjuan më. Mira nuk e dinte nëse ai e kishte besuar. E shkëputi kordonin e telefonit nga muri dhe e la të varej si një fjali e papërfunduar. Në mëngjes zbriti te kutia e postës, hoqi etiketën e zverdhur me emrin e Anës dhe shkroi në vend të saj emrin e vet. Për herë të parë, banesa ishte e saja.