Kryetari që ndaloi shiun

Në qytezën e Ujëbardhës, shiu kishte qenë gjithmonë i sjellshëm. S'binte kurrë mbi një dasmë. Priste me durim derisa gratë t'i mblidhnin rrobat nga litarët. Dhe kur binte natën, binte aq butë sa fëmijët flinin më mirë. Qyteza jetonte prej tij: kroi, fiqtë dhe lumi ku laheshin qilimat. Kryetari Fatbardh donte tri gjëra: kostumet e bardha, vulat e mëdha dhe sheshin e tij të ri. Sheshi ishte shtruar me mermer të bardhë, aq të lëmuar sa pëllumbat rrëshqisnin mbi të. Të shtunën do të bëhej festa e qytezës, dhe Fatbardhi do ta përuronte sheshin me një fjalim të gjatë. Por të enjten mbrëma, qielli mbi male u rëndua si qilim i lagur. Fatbardhi e pa nga dritarja e bashkisë dhe shtrëngoi buzët. Shi mbi fjalimin, mbi kostumin, mbi mermerin e tij? Mori fletën më të bardhë që kishte dhe shkroi: "Shiu ndalohet në Ujëbardhë deri në njoftim të dytë." I vuri dy vula, njërën mbi tjetrën, sepse një vulë i dukej pak. Në mëngjes, njerëzit e gjetën vendimin të gozhduar në derën e bashkisë dhe qeshën nën hundë. "Tani do t'i vërë taksë edhe shiut," tha furrxhiu. Vetëm Nana Lume, që shiste fiq në qoshe të sheshit, nuk qeshi. E lexoi vendimin dy herë, duke lëvizur buzët pa zë, dhe tundi kokën. Të shtunën, retë mbërritën në kohë, siç mbërrijnë gjithmonë mysafirët e mirë. U ndalën te tabela e qytezës, si para një porte. Qëndruan aty një copë herë, gri e të rënda, sikur po lexonin diçka. Pastaj, pa bërë zhurmë, u kthyen anash dhe i ranë qytezës rrotull, nga larg. Festa doli e përsosur. Dielli shkëlqente mbi mermer, flamujt valëviteshin, dhe fjalimi i Fatbardhit zgjati një orë e njëzet minuta. Askush nuk u lag, përveç atyre që qanë nga mërzia. Por të dielën shiu nuk erdhi, as të hënën, as gjithë javën që pasoi. Në fshatin fqinj binte dyfish, deri te tabela e qytezës dhe asnjë hap më tej. Fëmijët vraponin te vija në rrugë, zgjatnin dorën në shi dhe e tërhiqnin të lagur. Kroi i sheshit kollitej një herë në mëngjes, pastaj heshtte gjithë ditën. Fiqtë u rrudhën si gishtat e pleqve. Lumi u tërhoq aq shumë sa i nxori gurët në diell, të bardhë e të habitur. Njerëzit nuk qeshnin më nën hundë. Fatbardhi shkroi një vendim të ri: "Shiu lejohet sërish në Ujëbardhë." E gozhdoi në derë me katër gozhdë dhe priti. Retë kalonin sipër, të sjellshme si gjithmonë, por nuk ndaleshin më te tabela për të lexuar. Atëherë shkroi një tjetër, me shkronja të arta dhe me vulën më të madhe të bashkisë. Retë nuk e lexuan as atë. Një mbrëmje, Fatbardhi zbriti në shesh dhe u ul pranë Nana Lumes, mbi arkat bosh të fiqve. "Nuk më dëgjon," tha ai. "Të dëgjoi shumë mirë," tha plaka. "Ti i the të ikte, dhe iku." "Por s'i kërkove kurrë të kthehej." "Mysafiri i sjellshëm s'kthehet me vulë, kthehet me ftesë." Atë natë, Fatbardhi u ul të shkruante një letër faljeje. E para nisi me "Të nderuar qytetarë" dhe doli tri faqe. E dyta kishte më shumë vula se fjalë. E treta doli aq e shkurtër, sa i erdhi turp ta lexonte me zë. "I dashur shi, isha i vrazhdë dhe më vjen keq," thoshte letra. "Eja kur të duash." Këtë herë nuk e gozhdoi në derë. E palosi më dysh dhe, kur qyteza flinte, e la mbi buzën e thatë të kroit. Në agim, Fatbardhi qëndronte vetëm në sheshin e bardhë, me çadrën hapur nën një qiell të kthjellët. Te tabela e qytezës u ndal një re e vogël gri, sikur ngurronte. Pastaj u afrua ngadalë, mbi çatitë, mbi kroin, mbi sheshin prej mermeri. Pika e parë ra mbi çadrën e Fatbardhit, lehtë, si mysafir që troket para se të hyjë.