Duke lexuar në Shqip. Përdor ndërruesin e gjuhës në kokë për ta ndryshuar.
Të premten pasdite, Viktor Brenneri u shpjegonte nxënësve të tij më të mëdhenj se ç'e bën një vend të jetë vend. Në dërrasën e zezë shkroi tri fjalë, me atë shkrim të rregullt që e kanë vetëm mësuesit e gjeografisë: territor, popullsi, qeveri. Pastaj, pak më poshtë dhe më me kujdes, shtoi një të katërt: njohja. "Disa juristë thonë se një shtet ekziston vetëm kur shtetet e tjera pranojnë se ekziston," tha ai. Në bankën e parë, Greta ngriti dorën me atë vendosmëri që të tjerët e kanë vetëm kur kërkojnë borxhet. "Domethënë, nëse mjaft njerëz të rëndësishëm bëjnë sikur një vend ekziston, ai ekziston?" "Mos fol kot," tha Viktori, dhe i dha detyrë shtëpie. Në dhomën e mësuesve, në sirtarin e tij, e priste zarfi që e kishte shpërfillur gjithë javën: i trashë, ngjyrë kremi, me stemën e Ministrisë së Jashtme. Brenda ishte një ftesë për pritjen e asaj mbrëmjeje në Hofburg, drejtuar "Zotit Viktor Brenner, atashe kulturor". Ministria kishte dy Viktor Brennerë në kartotekat e saj, dhe një nëpunës i lodhur kishte zgjedhur atë të gabuarin. Viktori e kishte ditur gjithë javën se duhej ta kthente ftesën. Por Hofburgun e kishte parë vetëm në kartolina, dhe për bufenë e atyre pritjeve flitej në gjithë Vjenën. Kështu që në orën tetë, me kostumin e dasmës së të vëllait, ai ngjiti shkallët e mermerta ku dikur kishte vallëzuar Kongresi i Vjenës. Salla ishte plot me ambasadorë, me gjuhë dhe me atë zhurmë të butë që bëjnë njerëzit e rëndësishëm kur flasin për asgjë. Viktori sapo kishte marrë në dorë gotën e parë, kur pranë tij u ndal ambasadori i Brazilit. Ishte një burrë i gjatë, me flokë argjendi dhe me buzëqeshjen e dikujt që u ka shtrënguar dorën tre presidentëve. Ai e shikoi Viktorin nga koka te këmbët dhe e pyeti me mirësjellje se cilin vend përfaqësonte. Viktori hapi gojën për t'i treguar të vërtetën. Pastaj pa rojën te dera, bufenë që sapo po e shtronin dhe një pjatë me karkaleca deti që i kaloi pranë si një premtim. "Varnelinë," tha ai. E tha aq natyrshëm, sa u habit edhe vetë. Ambasadori i Brazilit nuk ngurroi asnjë çast. "Sigurisht," tha ai, duke tundur kokën ngadalë. "Shumë e bukur në pranverë." Në atë çast Viktori kuptoi rregullin e parë të asaj salle. Askush këtu nuk do të pranonte kurrë se nuk e kishte dëgjuar ndonjëherë një vend. Ishte viti 1974, shtete të reja lindnin çdo vit, dhe për një diplomat, të dukej i paditur ishte më keq se të gënjente. Brenda një çerek ore, Varnelia kishte fituar një kryeqytet, dy liqene dhe një popullsi prej tetëqind mijë banorësh. Viktori jepte mësim gjeografi prej njëzet vjetësh, ndaj e dinte saktësisht si ndërtohet një vend i besueshëm. Kur e pyetën për eksportet, ai u përgjigj pa u menduar: fizarmonika dhe një kripë blu që nxirrej vetëm nga liqenet e veriut. Atasheu tregtar i Danimarkës, një burrë i rrumbullakët me syze, u kthye nga ai si qen gjahu që i ka rënë në erë shpendit. "Kripë blu," përsëriti ai. "Danimarka e ka dashur gjithmonë kripën." Para se Viktori të arrinte të thoshte diçka, danezi i kishte kërkuar tashmë çmimet, sasitë dhe adresën e ambasadës. Viktori i dha adresën e shkollës, sepse ishte e vetmja që i erdhi ndër mend. Pikërisht atëherë iu afrua një burrë i ri e i imët, me një kravatë shumë të re, ambasadori i një shteti që ishte i pavarur prej njëmbëdhjetë muajsh. Edhe ai, si gjithë të tjerët, nuk donte të dukej i paditur, por ai kishte një arsye më shumë. Vendi i tij ishte aq i ri, sa ende duhej ta shpjegonte vetë. Ai i shtrëngoi dorën Viktorit me të dyja duart dhe e quajti Varnelinë "fqinja jonë e dashur e veriut". Viktori, i cili e kishte shpikur Varnelinë njëzet minuta më parë, nuk e kishte ditur se kishte fqinjë. Kur ambasadori i ri e pyeti për kufirin, Viktori përmendi lumin e parë që i erdhi në kokë, Selnën. "Pikërisht, Selna," tha ambasadori me sy që i shkëlqenin, "lumi që na bashkon." Pas dy gotash të tjera, Selna nuk i bashkonte më. Ambasadori i ri këmbëngulte se brigu i majtë u kishte përkitur atyre që në kohën e gjyshërve të tij, dhe Viktori, për habinë e vet, e kundërshtoi me gjithë shpirt. Një vend që kishte lindur atë mbrëmje kishte tashmë një mosmarrëveshje kufitare, dhe kjo, çuditërisht, e bënte edhe më të vërtetë. Zyrtari i protokollit, një burrë me një listë në njërën dorë dhe me panik në tjetrën, e zhvendosi Viktorin në tryezën kryesore. Varnelinë nuk e gjeti në listë, por as nuk guxoi të pyeste. Ëmbëlsira erdhi në orën dhjetë, një tortë me më shumë shtresa se Kongresi i Vjenës. Ndërsa hanin tortën, ambasadori i Brazilit propozoi një marrëveshje miqësie. Ambasadori i Danimarkës, i thirrur me ngut nga atasheu i tij, shtoi një nen për kripën, ambasadori i ri shtoi një nen për Selnën, dhe meqë letër nuk kishte, gjithçka u shkrua në kurrizin e një menuje. Tre ambasadorë e nënshkruan me stilografë të artë, me po ato firma që vinin në marrëveshjet e vërteta. Pastaj ia zgjatën menunë Viktorit. Viktori e nënshkroi gjithashtu, dhe dora i dridhej më pak se ndërgjegjja. Me kafen, ai vendosi t'i jepte fund kësaj loje. U ngrit, trokiti lehtë me lugë në filxhan dhe tha se kishte diçka për të rrëfyer. "Shkëlqesitë tuaja," tha ai, "Varnelia nuk ekziston." Në tryezë ra një heshtje e gjatë. Pastaj ambasadori i Brazilit qeshi, i ra lehtë tryezës me pëllëmbë dhe u kthye nga të tjerët. "Shkëlqyeshëm," tha ai. "Po e ngre çmimin." Atasheu danez, i shqetësuar, e dyfishoi porosinë për kripë. Sa më shumë që Viktori këmbëngulte se vendi i tij nuk ekzistonte, aq më shumë e admironin si negociator. Ai u kthye në shtëpi në këmbë, nëpër shiun e imët të nëntorit, me menunë e palosur në xhepin e brendshëm të xhaketës. Nuk i bënte zemra ta hidhte, edhe pse nuk do të dinte të thoshte pse e mbante. Të hënën në mëngjes, një shofer i ambasadës solli në shkollë një letër. Zarfi kishte stemën e Mbretërisë së Danimarkës dhe ishte drejtuar "Shkëlqesisë së Tij, Ambasadorit të Varnelisë". Brenda ishte një porosi zyrtare për dy tonë kripë blu, me pagesë paraprake. Bota kishte filluar t'i përgjigjej. Viktori hyri në klasë, u ndal para hartës së madhe të botës dhe e vështroi gjatë, sikur ta shihte për herë të parë. Pastaj mori një laps. Shumë imët, mes dy vendeve të vërteta, ai vizatoi një kufi. Nga banka e parë, Greta pyeti: "Zoti profesor, ky është vend i vërtetë?" Viktori e shikoi edhe një herë vijën e hollë të lapsit. "Tre ambasadorë mendojnë se po," tha ai. Dhe e vazhdoi mësimin, duke e lënë kufirin aty ku ishte.