Duke lexuar në Shqip. Përdor ndërruesin e gjuhës në kokë për ta ndryshuar.
Çdo mëngjes, Lucy dhe Artoni takoheshin poshtë dushkut të vjetër në skaj të fshatit. Ata buzëqeshnin dhe tregonin histori e ëndrra. E qeshura e tyre përhapej në ajrin e ngrohtë të verës. Dielli i mëngjesit i ngrohte dhe u dukej si një fillim i ri. Një pasdite, ata vendosën të bënin një kopsht të vogël pranë përrenjit. Ata mbollën luledielli dhe margarita me duar plot dhe. Kur farat zunë rrënjë, edhe kujtimet e tyre u shtuan, me erën e tokës së lagësht dhe zhurmën e bletëve. Një ditë erdhën re të errëta dhe nisi shiu, por ata qëndruan bashkë nën një çadër me vija shumëngjyrëshe. Ata kërcyen në pellgje dhe u spërkatën, derisa qeshën më fort se pikat e shiut. Në atë çast, ata s’kishin nevojë për strehë, sepse miqësia i mbante ngrohtë. Me kalimin e stinëve ata u rritën, dhe vite më vonë u takuan prapë nën të njëjtin dushk, me një lidhje po aq të ndritshme sa gjithmonë.